هدف: این پژوهش با هدف بررسی تغییرات ایزوتوپی بارش، تعیین خط آب جوی محلی و ارزیابی منشأ احتمالی رطوبت در حوزه آبخیز تالار در استان مازندران انجام شد.
روش کار: در بهمن‌ماه ۱۴۰۳، نمونه‌های بارش از پنج ایستگاه بهنمیر، کیاکلا، قائمشهر، زیراب و سنگده، با دامنه ارتفاعی ۱۵- تا ۱۳۰۰ متر از سطح دریا، جمع‌آوری و مقادیر ایزوتوپ‌های δ¹⁸O و δ²H آن‌ها اندازه‌گیری شد. همچنین، تغییرات ایزوتوپی با ارتفاع و شرایط محیطی بررسی و مقادیر دوتریوم مازاد محاسبه شد.
نتایج: نتایج، خط آب جوی محلی حوزه تالار را با رابطه δ²H = 5.58δ¹⁸O − 13.39 نشان داد. مقادیر ایزوتوپی، الگوی مکانی غیریکنواختی داشتند؛ به‌طوری که سنگده در ارتفاع ۱۳۰۰ متر بیشترین تهی‌شدگی ایزوتوپی را نشان داد. گرادیان δ¹⁸O با ارتفاع حدود 27/- پرمیل به ازای هر ۱۰۰ متر برآورد شد. مقادیرd-excess ، احتمال تأثیر شرایط منبع رطوبت و تبخیر زیر ابر را مطرح می‌کند. مقایسه خطوط آب جوی منطقه‌ای نیز دریای سیاه را به عنوان منشأ بخار اولیه بارش در منطقه نشان می‌دهد.
نتیجه‌گیری: یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد که بارش در حوزه آبخیز تالار تحت تأثیر عوامل محیطی و منبع رطوبت قرار دارد و دریای سیاه به عنوان منشأ اصلی بخار آب در منطقه شناسایی می‌شود.
